Getting Home / Amor Mundi
Olieverf op doek
175 x 190 cm, december 2025, Soul # 248
Twee keer het portret van Erasmus van Lucas Cranach. Dat was het begin van dit schilderij. Hoe nu verder? Opeens zag ik een spelend kind op een ets van Rembrandt, een van zijn beroemde honderd gulden prenten. Jezus preekt, maar dat kind ligt lekker met zijn vinger in het zand te tekenen.
De etsen van Rembrandt zijn onvoorstelbaar knap en mooi. Piepklein vaak en wat een leven. Al die figuren, dat licht en donker spel, de opbouw, de karakters van de mensen, alle details, zijn weergaloze arceringen. Rembrandt moet er vele avonden bij kaarslicht aan hebben gewerkt.
Deze ets heb ik niet letterlijk nageschilderd, dat heeft weibig toegevoegde waarde en dat kan ik amper. Het gaat me meer om het concept, een leraar die vertelt, luisteraars. De sfeer, het verhaal, de associaties. En ik leer veel van de grote meester.
U ziet linksonder mijn moeder, in het midden Katri, mijn vrouw. Rechts sta ik. Terloops gleed uw oog misschien langs een Mondriaan variant? Mooi dat ik erbij ben, daar in Jeruzalem. Het hondje Wolly logeerde pas bij ons.
Ik heb links nog twee gruwelijke boeven toegevoegd en een verbaasde tronie daarboven. Wij kijken toe. Hoe is het mogelijk? Keert de wijsheid terug of wordt het recht van de sterkste voor langere tijd de norm.
Het motto van Erasmus was 'Cedo Nulli', ik geef aan niemand toe, klinkt stoer, maar ik heb het toch vervangen door het 'Amor Mundi' van Hannah Arendt. Ik hou van het leven en de wereld.
Getting home, de titel rechtsboven spreekt voor zich.
It is a miracle, it is a mirror
Olieverf op doek,
194 x 160 cm, Soul # 240
Een geschilderd paard, daar zijn er duizenden van. Fantastisch dier, sterk en kwetsbaar. Oorlogspaarden, zoals bij Breitner. Lichtvoetig en elegant zoals de paarden van Franz Marc van de Blaue Reiter, of mierzoet.
Mijn paard heeft zes benen. Hierdoor ontstaat de suggestie van meer paarden, ook al klopt er anatomisch niets van. Er zit blijkbaar nog een paard achter. Een veulen?
Ik ben blij met de monumentaliteit van dit paard, lekker groot, pats midden op het doek. Er zit ook beweging in en het loopt tegen de leesrichting in, het loopt niet met ons mee, maar met een flinke vaart van ons weg.
Dan die tekst: It is a mirror. Klopt, dit schilderij is ook een spiegel van hoe ik een paard zie of wil zien. Alles wat we zien is een spiegel van wat we kennen. Jouw reactie is ook een spiegel van wat jij denkt of voelt bij dit schilderij.
Het is een wonder allemaal. Het leven, dit vrolijke (?) paard.
Ja, hier ben ik blij mee, een luchtig schilderij van een sterk paard.
Here we meet
Olieverf op doek,
140 x 260 cm, Soul # 238, oktober 2025
In dit schilderij staan de beelden netjes naast en onder elkaar. Middenboven een nageschilderde foto van mijn moeder en links een zelfportret. Middenonder een poging tot een torso, uit het hoofd geschilderd, en dan een nageschilderde renaissance-tekening. Het prachtige origineel is van Rogier van der Weyden. Een oor, een hand, een knie en een voet. Luisteren, doen, vrouwelijke zachtheid, Roeland kom in beweging.
Dan de titel. Hoe je het ook wendt of keert, hier ontmoeten we elkaar. Jij kijkt naar wat ik heb gemaakt, 'Here we meet'. Bij jou roepen deze beeldelementen zeker ook andere associaties op dan bij mij: het oor / van Gogh, de hand / het maken, een knie / voetballen / kracht en, iemand de voet wassen, maar ook de afgehakte voet van een dief. Jouw associaties?
Zeker lopen onze gedachten ook weer uit elkaar. Even deelden we ons pad.
Dank voor deze korte ontmoeting. Dankjewel voor het kijken.
‘Elk werk legt een vluchtig, nooit terugkerend moment vast en nodigt ons uit om stil te staan, te kijken en betekenis te vinden in wat dichtbij is.’
Een citaat van de schilderes Lois Dott bij haar expositie in het Kunstmuseum Den Haag. Met dank aan Hans Laban
Pacxa Europe
Olieverf op multiplex
200 x 150 cm, april tm december 2025, Soul # 217
Overgeschilderd op R84 uit circa 2015
Een van de laatste Europa schilderijen. Ik heb er tot in december 2025 aan lopen rommelen. Het was aldoor maar niet krachtig genoeg.
Eerst heette het Gem Europe, met in het midden die edelsteen. Hierop staat een Christusachtige fuguur en links en rechts twee toeschouwers. Wij kijken toe. Europa is een bijzonder juweel. en voor mijn gevoel mogen we ons dit meer realiseren. Dit geldt ook voor onze hele aarde.
Nu heet het schilderij Pacxa Europe, MNR, vrede in het Oekraïens. Pacxa is een fantasiewoord, een soort van zelf bedachte vrede. Ja dat kan, als iedereen denkt dat het vrede is, dan is het ....
De liefelijkheid en kleinschaligheid in het westen van Europa tegenover het brute en wrede geweld vanuit Rusland. Onbegrijpelijk, wij allen zijn samen op deze aarde.
I am you, I AM
Olieverf op doek, 240 x 175 cm
Soul # 236, september 2025
Nadat ik het grote schilderij 'Ik vorder' had gemaakt sprong ik blij verheugd rond. Vrijheid. Ik begon met grote groene kwaststreken, goudgeel er over heen en de Chinese figuur links was snel in beeld. Hij beviel prima, wijsheid uit het verre oosten, daar hou ik van.
Nu nog de rechterhelft. Wat een zoektocht werd het. Het gezicht werd niet wat ik wilde, Wat wilde ik dan? Universele schoonheid? De bloemenmeisjes van Botticelli? Mijn portret, zonder spiegel geschilderd, mijn moeder? Het bleef androgyn en uiteindelijk heb ik me erbij neergelegd.
Is gender het het echte onderwerp van dit schilderij, of East meets West?
Wat ben ik, wie ben ik? Zouden wij mannen meer als vrouwen moeten worden? In ieder geval maken de alpha mannen er momenteel, 2025, een treurig geheel van.
I am, I am you, M.
Ik ben, omdat jij bent, ubuntu.
Ik vorder / Trias Politica
Olieverf op doek, 330 x 220 cm
Soul # 227, zomer 2025
Oorspronkelijk was het R 160, Trias Politica uit januari 2017,
Het doek Trias Politica uit 2017 lag opgerold in een hoek van mijn nieuwe atelier. Ik keek er na het wereldschilderij en de Europa tentoonstelling naar en besloot hier aan verder te werken, nu met een persoonlijke stap.
De uiteindelijk volledig herstelde relatie met mijn in 2016 overleden vader is belangrijk voor mij. Hoewel we elkaar niet in de ogen kijken, zijn we weer op gelijke hoogte, ik vorder.
Ik ben nu vrij en mag schilderen wat ik wil. Trias politica en mijn wereld.
De overvolle wereld in mijn hoofd, andere mensen, beelden, kleuren, woorden, geschiedenis, expressie, vormen, kortom dit voortdurend langstuimelend leven is een enorme fontein.
Ik ben mijn vader enorm dankbaar dat hij een liefdevolle vader was. We kunnen weer samen verder.
Wereldschilderij nr 8, licht in de duisternis
Acrylverf op doek, 350 cm x 280 cm
Samen met Jan Pieter Bode
Gemaakt in Pictura Groningen, mei 2025
Zo af en toe schilder ik samen met Jan Pieter Bode een groot schilderij. Voor het eerst in 1983 in Scheveningen en in 2025 nr 8 in Pictura, in de stad van Jan Pieter, Groningen. We leerden elkaar kennen op de middelbare school, en ontmoeten elkaar weer, kort na onze verschillende kunstacademie-avonturen.
U ziet onder andere Europa, een groep witte vluchtelingen die op een rode lijn richting het oosten loopt, een busje dat dezelfde kant op gaat, een auto in de Zee, meerdere portretten, het gebouw van Pictura en een tentenkamp.
Bekijk alle 8 wereldschilderijen.
Lees over de tot stand koming van schilderij nr 8
